Rævholet so bur på nabogarden e`noe it godt helvete. Hev alltid vore da, ingen so nokon gong he likt han. Gniten, surmaga og kranglevoren so han e`. Men hine dagen vart eg sers overraska, han sto attmed grinda mi og såg ut so han smilte. Eg lurte på om han stod på hovudet og geipen hang ekstra langt nede. Eg snudde meg, stakk hovudet mellom beina for å prøve å betrakta han oppned. Det begynte raskt å svimla for meg og borte vekk va han. Kunne det ha vore eit slikt fata morgana so dei seie ? Men, nei, neste dag stod han der igjen. Hadde han vorte galen ? Eg trakk for vindauge og låste døra. Tredje dagen kom. Det knakka på døra, eg sjeik forsiktig ut vindausglaset. Faenskapet stod der med eit dirrande forsøk på eit smil. Det va so om han ville ytre noko, snussausen seig nedøve kjaken frå det dirrande smilet. «Jau ?» , eg hadde opna døra på gløtt. «Vaksinasjon i nabobygda, kjøyra du med meg i autobil mi ?» Sto gnitafaenskapet der og tilbød meg skyss til nabobygda ?
Dagen for kjøyretur opprann. Da vart ikkje veksla eit ord på framturen. Da vart ikkje veksla eit ord på atturen. Ikkje før vi stod ved heimgrinda. «Vi skal vel dela på bensinen ?» stotra han til slutt fram. Eg sjeik framfor meg, kjende att eg fekk ein tåre i auge. Hadde han vorte eit betre menneske eller var han dauden nær ? Hadde gnitalusen sett lyset ? Med ein klomp i halsen fekk eg sagt, «Nei, bere behald bensinen du, eg skal ikkje ha noko». Eg skamde meg der eg gjekk ut av automobilen. So feil kan ein ta av eit menneske.
Galleriellingsen 