Fortsetting frå forrige bolk.
Mat må ein jo ein stakkar ha. Eine dagen vart eg beden ned til eldste son min. Han skulle i si tid utdanna seg til agronom og overta garden. Men han tålde ikkje lukta tå dyra, svekling so han e`. Han va aldri i fjøsen so gutonge, satt berre inne å klappa kattjævelen. Trur ikkje han likte kjetto hell, men det va ikkje so vanleg med handlkle før i tida.
So havna han i oljo. Ikkje sånn bokstaveleg tald so «Sardin i olje», men ute i Nordsjøen. «Det e`der pengane kjem frå» fortalde han meg. Tulling, eg visste at pengane kom frå banken.
Byfrue hadde han funne seg også. Eit prippent damemenneske so berre gjekk heime og stelde med blomar og kvite møbelemangar. Men nok skjitprat.
Eg tok no turen ned i tunet for å eta noko middagsmat. «Kåkk å væ» serverde byfruen. Kem e` kokken tydar det visstnok oversett frå fransk. Tullete navn, da va vel fruentimmeret so hadde lagd maten. Eg ga no svarte i ka da hette, eg treiv innpå. Knapt ferdig med tredje porsjonen kjende eg ei underleg murring i magjen. Utan et ord vakla eg meg på beina, og med eit særs lågt tyngdepunkt på kroppen nådde eg akkurat ut på innedassen. Eg hadde nok ikkje ete for mykje i det siste, magen var i ulage. Heile dassen vart sprut-lakkert. Men neppe ein lakkert oppussing so byfruen hadde sett for seg eller hadde ynskt i finhuset deira. Noko måtte gjerast, eg fekk auge på dokosten. Underleg nok hang ho i dusjinnhengingen, men dei e`no so fine på det desse byfolka.
Eg fekk skrubba unna det verste i dassen og hengde kosten attende i dusjen. Løgne folk. So gjekk eg heimatt. Ikkje visste eg at det skulle serverast ettermat også. Dessert so dei kallar det i byen e`ikkje vanleg i ukedagane på landet.
Galleriellingsen 